Persoonlijk

De hectiek rondom Budgie

10 augustus 2015

PicMonkey Collage

Afgelopen week was het eventjes ineens heel erg hectisch. Het ging al een tijdje niet lekker met Budgie. Het werd ook steeds erger. Eerst dachten we dat hij gewoon last had van onze verhuisstress. Maar deze ‘verhuisstress’ bleek iets veel ergers te zijn. Ik waarschuw alvast dat dit echt een lang verhaal wordt.

Gedragstherapie en de dierenarts
Een half jaar geleden, ongeveer, hebben we met Budgie gedragstherapie gedaan. Hier wilde ik toen al over bloggen. Maar dat is er niet van gekomen omdat we geen drastische veranderingen zagen. Achteraf had het gedrag van toen te maken met de hectiek van afgelopen week.

Vorige week maandag ben ik als eerst naar de dierenarts gegaan. We dachten dat hij pijn had omdat hij misschien wel weer eens van de trap was gevallen (hij kan prima traplopen, maar het gebeurd vreemd genoeg nog wel eens). We kregen pijnstillers mee en hij kreeg een spuit.
Helaas knapte hij niet op, maar hij zakte juist verder weg.
Dinsdag ging ik weer naar de dierenarts. En daar moest ik Budgie toen ook achterlaten voor onderzoeken. Ze hielden mij gelukkig wel via de telefoon op de hoogte. Zo had Budgie een erg lage hartslag, rond de 50. In de avond konden we eindelijk naar hem toe. Ze had alleen geen goed nieuws.

PicMonkey Collage2

Op naar de IC
Toen we bij de dierenarts waren vertelde ze dat ze tot de conclusie was gekomen dat hij een vergiftiging had opgelopen. Vervolgens stelde ze vragen over welke medicijnen we gebruikten. Mijn vader slikt bètablokkers, dus BAM, dat was het. Een bétablokker is voor een hond dodelijk. Daar schrokken we enorm van. Budgie moest ook aan het infuus blijven. Maar er is ’s nachts niemand, al konden ze wel iemand laten sturen om paar keer extra te gaan kijken. Zelf vond ik dat maar niks. Wat als er iets is in die tussentijd? Dan ligt mijn arme lieve pluizebol daar helemaal alleen te wezen. Het zat me totaal niet lekker.
De tweede optie was naar Utrecht, naar de Intensive Care. Heftig, maar leek mij uitstekend. Ze belde even of het kon en vervolgens sprongen we snel met Budgie de auto in richting Utrecht (om 9 uur ’s avonds).

Eenmaal in Utrecht werden we vrij snel geholpen en Budgie werd nogmaals helemaal nagekeken en werden enorm veel vragen op ons afgevuurd. In de tussentijd dat we in de auto zaten, herinnerde we ons meerdere dingen die niet klopten aan Budgie. Dat vertelden we ook de coassistent.
Uiteindelijk kwamen zij ook tot de conclusie dat Budgie daar moest blijven en hij kreeg een plekje op de IC met hartbewaking.
Gek genoeg was het niet zo lastig om hem daar achter te laten, hij was daar echt in goede handen. En je kon via internet 24/7 naar hem kijken via een webcam. Dat vond ik – op de meeste momenten – fijn.

De diagnose
De volgende dag werd ik al op tijd gebeld. Rond half 11 ging mijn telefoon. Ze hadden het probleem gevonden! Echter, het was niet niks. Budgie heeft een levershunt. Dankzij deze diagnose vielen ontzettend veel puzzelstukjes op zijn plek.

Een levershunt is (in het geval van Budgie) een extra ader die om zijn lever loopt en al het bloed wat door zijn lever hoort te lopen via die ader gaat. Dat betekend dus dat zijn bloed niet gefilterd wordt en hij uiteindelijk zichzelf vergiftigd. Dit kan uiteindelijk ook dodelijke gevolgen hebben.
De symptomen van een levershunt zijn o.a. afwijkend gedrag, slecht eten, weinig energie en sloomheid.

Ik kreeg enorm veel informatie en dat ze hem nog verder gingen onderzoeken. Ook moest Budgie met medicijnen en speciale voeding gaan aansterken om weer naar huis te kunnen. Maar die avond zou dat zeker niet zijn. Misschien de volgende dag.

Gelukkig werden we de volgende dag met goed nieuws gebeld, lieve Budgie mocht weer naar huis. Ik ben nog nooit, echt nog nooit, zo blij geweest. Hij at zelfstandig zijn speciale voeding en de medicatie sloeg aan. Een pak van mijn hart.
Rond half 4 waren we in Utrecht om Budgie op te halen. Daar konden we nog vragen stellen en mochten we hem weer meenemen naar huis.

PicMonkey Collage3

Thuis
Nu is Budgie thuis, maar hij moet over ongeveer een maand wel geopereerd worden aan zijn shunt. Dit is helaas noodzakelijk, anders komen zijn klachten uiteindelijk ook weer terug. Daarnaast kan hij volledig genezen en zijn klachten daarmee ook helemaal verdwijnen (niet 100% gegarandeerd natuurlijk).
Het was een hele heftige week, maar het is fijn hem weer bij me te hebben en te kunnen knuffelen.

Voor nu gaan we eerst verhuizen en daarna wordt Budgie geopereerd en gaan we weer even een spannende tijd tegemoet.

Only registered users can comment.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge